Vrste ćevapa na Balkanu

Tuzlanski ćevapi

Iako ih pojedine ćevabdžije prave isključivo od junetine, tradicionalni tuzlanski ćevapi se prave od kombinacije mlevene ovčetine koja je najdominantnija, junetine i jagnjetine. Meso se meša ručno uz dodatak soli i bibera. Smesa pre same upotrebe mora odstojati i do dva dana u frižideru nakon čega se ćevapi peku na nauljenom roštilju.

Ovi ćevapi se za razliku od prethodno navedenih vrsta služe u lepinji koja se potopi u bujon od goveđih kostiju, tzv. „poljev“. Kao prilog se poslužuje iseckani crni ili mladi luk.

Banjalučki ćevapi

Oblik pločice tj. četiri povezana ćevapa jedna je od karakteristika koja izdvaja banjalučke ćevape od ćevapa iz ostalih krajeva BiH. Deda čuvenog Muje, koji se smatra tvorcem banjalučkih ćevapa, odlučio se da ćevape ne razdvaja, već ih je pripremao u pločici ne bi li ostali sveži i sočni, te se oni od 1923. godine pa sve do danas spremaju u ovom obliku.

Ćevapi se većinski prave od mlevene junetine, soli i bibera, a ponekad se u smesu dodaju i mlevena teletina i beli luk. Služe se u lepinji uz dodatak crnog luka.

Leskovački ćevapi

Tradicionalni srpski specijalitet zasnovan na pljeskavici formiranoj u obliku ćevapa iz Leskovca je u Beograd stigao još 1860. godine u kafanu „Rajić“ i za kratko vreme osvojio srca Beograđana, te se služio u restoranima, ali i u cevabdžinicama kao hrana za poneti. Pored toga što su duži od ćevapa koji dolaze iz BiH, leskovački ćevapi se razlikuju i po smesi koja se koristi za njihovu pripremu.

Smesa se priprema od kombinacije mlevenog svinjskog i junećeg mesa uz dodatak sitno seckanog crnog i belog luka. Meso se začini solju i biberom, a potom nekoliko sati drži u frižideru. Peku se na dobro očišćenom roštilju, na ćumuru od bukovog ili hrastovog drveta. Služe se u lepinji uz crni luk.